Fıçılar şarabı taşımak ve olgunlaştırmak için harikaydı ama büyük bir zaafları vardı: Tepe boşluğu. Şarabın oksijenle bitmeyen imtihanında son büyük devrim; asitlere karşı tamamen nötr olan kalın cam şişe ile hücresindeki hava yastıklarıyla kusursuz sızdırmazlık sunan mantarın büyük buluşmasıyla yaşandı.
Kenan limanlarında doğup Akdeniz şarap ticaretini bin yıl boyunca tek başına sırtlayan amforalar, neden yerini ahşap fıçılara bıraktı? Celile’deki 3700 yıllık menengiç reçeteli kraliyet mahzeninden, Roma ordularının kuzeyde keşfettiği meşe fıçılara uzanan lojistik ve oenolojik bir dönüşümün hikayesi.
Üzüm şırası hangi aşamalardan geçerek şaraba dönüşür? Fermantasyondan meşe fıçı kullanımına, filtrasyondan şişelemeye kadar uzanan üretim sürecindeki her karar, şarabın karakterini doğrudan etkiler. WAYANA 102 etkinliği, şıradan şişeye uzanan bu teknik yolculuğu uygulamalı örneklerle ele alıyor.
Meşe fıçılar şaraba sadece oksijen geçirgenliği sağlamaz, içerdikleri aromatik bileşenleri de sıvıya aktarır. Ancak bu aktarımın gizli kahramanı, fıçının iç cidarlarına uygulanan fırınlanma, yani “Toasting” işlemidir. Hafif, orta ve yoğun yakma derecelerinin şarabın tanen yapısına, vanilyadan karamele uzanan koku profiline nasıl yön verdiğini ve fıçı zanaatının gölgede kalan bu büyüleyici boyutunu inceliyoruz.
Ahşabın gözeneklerinden süzülen mikroskobik oksijen taneleriyle şarabın damaktaki dokusunu kadifeleştiren, kadehe vanilya ve baharat kokuları üfleyen şarap ve fıçı romansının enolojik hikayesi Wayana Blog’da.
