Asma, monokültür tarımın yalnızlığına hapsedilmeyecek kadar sosyal ve doğaya bağımlı bir canlıdır. Antik çağlarda asmanın zeytin veya dut ağaçlarına sarılarak büyütülmesiyle başlayan ve modern ekolojide yeniden keşfedilen “Married Vines” felsefesini; yani asmanın diğer bitki türleriyle kurduğu o “Akılcı İzdivaç” modelinin bağ sağlığı ve şarap kalitesi üzerindeki muazzam etkilerini inceliyoruz.
Bağ bozumu yaklaşırken tatlanan üzümlere göz diken istilacı kuş sürüleriyle mücadele etmenin en akılcı ve doğayla dost yolu: Biyolojik savunma. Yapay ses bombalarını, kimyasal caydırıcıları ve maliyetli fileleri bir kenara bırakarak; şahin, doğan ve atmaca gibi yırtıcı kuşları bağ ekosistemine davet eden vizyoner üreticilerin, doğanın dengesiyle asmayı nasıl koruduğunu ve bu sürdürülebilir tarım dehasını inceliyoruz.
Uzak Doğu’nun köklü disiplini ve estetik anlayışı kadehte hayat buluyor. Geleneksel olarak şarap dünyasının uzağında algılansa da, kendine has mikrokliması ve volkanik topraklarında yükselen Japonya bağcılığını mercek altına alıyoruz. Pembe taneli zarif Koshu ve sıra dışı kırmızı Muscat Bailey A gibi endemik şaraplık Japon üzümlerinin tarihsel serüvenini, teruar uyumunu ve küresel şarap literatürüne kattığı eşsiz duyusal aromaları inceliyoruz.
Akdeniz’in yanı başında ama deniz etkisinden Toroslar’ın asil duvarıyla korunan saklı bir şarapçılık cennetinin uyanışı: Elmalı. Bin metreyi aşan rakımı, killi-kalkerli antik toprak yapısı ve geceyle gündüz arasındaki o keskin sıcaklık salınımlarıyla şaraba muazzam bir asidite ve tanen karakteri üfleyen bu unutulmuş teruarın jeolojik kodlarını, klimatolojik avantajlarını ve antik çağlardan modern dünyaya uzanan o büyük bağcılık rönesansını WAYANA perspektifiyle mercek altına alıyoruz.
Vezüv’ün külleri altından süzülen iki bin yıllık sessizlik, taşlaşmış asma köklerinin tam üzerinde yeniden yeşeriyor. Pompeii’nin antik surları içinde, deneysel arkeoloji ve ampelografik restorasyonun en büyük örneklerinden biri olan Villa dei Misteri bağ projesini mercek altına alıyoruz. Antik Roma’nın ikonik üzümleri Piedirosso ve Sciascinoso’nun volkanik teruardaki muazzam dönüşünü, Mastroberardino’nun yaşayan tarih vizyonunu WAYANA perspektifiyle inceliyoruz.
Şarabı endüstriyel fabrikasyon içeceklerin tektipleştirici çarklarından kurtararak; onu toprağın, iklimin, topoğrafyanın ve insan elinin o asil kesişiminde doğan yaşayan birer coğrafi belgesel kılan o kurucu kavramı masaya yatırıyoruz: Teruar (Terroir). Yamaçların eğiminden rüzgar koridorlarına uzanan o narin “mesoklimatik” dehasını; doğaya hükmetmek yerine onunla dürüst bir ortaklık kuran zanaatkar insan elinin o dikey kültürel katkısını ve kadehlerimize süzülen o silinmez coğrafi imzayı WAYANA’nın o analitik vizyonuyla sunuyoruz.
