Her kadehin ardında toprağa, güneşe, yağmura ve insan eline adanmış sessiz bir teşekkür gizlidir. Şarap dünyasında sadece teknik başarıyı değil, doğanın sunduğu eşsiz mucizeye ve asmanın binlerce yıllık mirasına duyulan köklü saygı duygusunu merkezine alan “Şükranla Anılan Şaraplar” felsefesini mercek altına alıyoruz. Üreticilerin asmaya ve toprağa duyduğu derin minnetin kadehteki o duyusal ve manevi yansımalarını inceliyoruz.
Orta Asya’nın vaha tarımından ve kadim Türk yazıtlarının satır aralarından süzülen o en eski enolojik ve dilbilimsel mirası mercek altına alıyoruz: İslamiyet öncesi Türklerde şarap sözcüğü olarak “Süçig”. Kelimenin “tatlı ve lezzetli” sıfat kökünden fermente üzüm suyuna evrildiği o semantik yolculuğu, Kaşgarlı Mahmud’un Divânu Lügati’t-Türk’teki enolojik kayıtlarını ve Turfan Vahalarında Uygurların inşa ettiği o görkemli, yerleşik bağcılık ve killi küp kültürünün somut tarihsel belgelerini WAYANA’nın kültürel ve tarihsel perspektifiyle inceliyoruz.
