Paşaeli Şarapçılık’ın kurucusu Seyit Bey’le tadım etkinliğinin tarihinde mutabakat sağladıktan sonra sıra, tadım öncesinde Paşaeli’ye yapacağımız ziyaretin planlamasına geldi. Doğrusu, bu ziyaretlerdeki ev sahibimizin üretimden bir arkadaşımız olmasını tercih ediyoruz. Bağların, hasadın, üretim esnasında verilen kararların altında imzası olan teknik ekiple geçirdiğimiz zaman, işleyişi çok iyi anlamamızı sağlıyor. Bu ziyaretimizde de Paşaeli Şarapçılık’ın tarif edilen felsefesinin süreçle ne kadar bütünleşmiş olduğunu da görme fırsatımız oldu..
Paşaeli Şarapçılık’ın üretim tesisinde ev sahibemiz Işık Gülçubuk’tu, ama sonradan iki ev sahibemiz oldu, Tuğba Hanım da bize katıldı. Bu yazı, onlarla birlikte geçirdiğimiz yaklaşık dört saatlik sohbetin sonucu.
Paşaeli Şarapçılık mı? Paşaeli Şaraphanesi mi?
Şaraphane sözcüğü dilimizde “Winery” için kullanılıyor, fakat sonundaki ‘hane’ ekiyle şarap evini de çağrıştıran bir yanı var. Ama yine de şaraphane, sıcak yanı olan bir sözcük, üretim deyince akla gelen o mekanik çağrışımları ortadan kaldırıyor, belki de bu satırları yazana öyle geliyor.
Işık Gülçubuk’la önce telefonla tarih belirledik ve 17 Kasım Pazartesi gününde anlaştık. Önceden uyardım: bu ziyaretin daha önceki deneyimlerimle 3,5-4 saat sürdüğünü, onun iş zamanından bunu çalacağım için aslında tedirgin olduğumu söyledim. Gerçekten de öyle oluyorum. Ama etkinliğe gelen katılımcı şarap severlerin üreticiyi tanıması açısından bu ziyaretin ne kadar değerli olduğunu da artık biliyoruz.
Paşaeli’s facility is in Tire, inside an Organized Industrial Zone with a rather intriguing name: İbn-i Melek OSB. I flew to İzmir in the morning and headed straight to Tire.
The Facility
Most of the wineries I’ve visited are intertwined with their vineyards; in other words, château-style properties, as the French taught us to call them. Paşaeli, however, chose from the beginning to be located in an industrial zone. This is their second location after Kemalpaşa. To be honest, I had some hesitations beforehand. The image in my mind was colder, more rigid. Instead, I arrived at an industrial complex surprisingly warm in atmosphere, far softer than expected. It was a relief. I’ve never been fond of seeing wine treated like a factory product or reduced to “commodity.”
Paşaeli Şarapçılık’ın Doğumu:
Uzaktan bakıldığında, şarap virüsünün damarlarına girmesiyle Seyit Karagözoğlu sektöre adım atmış, ama şarap ithalatıyla işe başlamış. Kısa bir süre sonra gönlünde yatan aslan kontrolü ele geçirip bugünkü Paşaeli’ne uzanan sürece geçilmiş.
As we all know, companies ultimately take the shape of their founders. Looking back at Paşaeli’s past, you see a philosophy built on innovation and forward thinking. Like many producers, Paşaeli began with international varieties but soon realized the real treasure was at home. Thankfully so. Because the portfolio that gives Paşaeli its strength and direction today is built on these local grape riches.
Paşaeli Şarapçılık’ın Bağları:
Paşaeli has vineyards in five regions across western Turkey. In Thrace, the neighboring vineyards in Hoşköy and Şarköy host Yapıncak and Kolorko vines. Kaynaklar in İzmir is where their international grapes grow, and their two major wines, K2 and Kaynaklar, come from these vineyards.
Their Çalkarası and Öküzgözü grapes come from three separate vineyards in Denizli-Çal, while in Çanakkale-Gedik, they grow Karasakız and Sıdalan. The first vineyards Paşaeli planted in Kaynaklar are now over twenty years old. The later vineyards were purchased and rehabilitated. Many of them now consist of vines over 35 years old, officially qualifying as Old Vines under international standards. In the increasingly challenging world of winemaking, this is one of Paşaeli’s defining strengths.
Paşaeli Şarapçılık’ın Şarapları:
A look at their timeline shows an important shift not long after their early cuvées made from international grapes. Their local grape adventure began with Papaskarası and expanded with varieties then barely known: Yapıncak, Karasakız, and Kolorko. To these they added Çakal, a grape that had nearly vanished.
You also see their innovative spirit in the styles they explore. Turkey’s first pet-nat wines were made from Sıdalan and Yapıncak grapes. (Pet-Nat being the ancestor of sparkling wines.) Their naturally fermented wines, produced without added yeast, form a separate series in the portfolio.
The Emir grapes come from Cappadocia, and the Semillon from a remarkable vineyard in Tekirdağ—planted in 1923. Hearing that gives you chills.
When Işık told me that roughly 30% of their production is exported, I genuinely felt proud. The confusion and delight foreign wine lovers experience when pronouncing our grape names never fails to amuse me. It reminded me of what Austrians once told a producer friend of ours at an event in Vienna: “Turkish wines are a black hole for us. We have no idea what’s inside.” Paşaeli is one of those filling that “black hole” with light.
Final Word
On the surface, these visits are meant to help us introduce our guest producers to the wine lovers attending our events. And yes, that part is true. But over time we’ve realized something more: these visits are also expressions of our respect for producers who continue this work patiently and stubbornly in a country where making wine is becoming increasingly difficult.
To all the producers fighting this good fight with the kind of determination Paşaeli shows, we offer our affection and our admiration.
Bu yazımız ilginizi çektiyse, aşağıdaki yazılara da üzerlerine tıklayarak göz atabilirsiniz.
